I w sumie czuje sie 'kopistką rzeczywistości' jak staram się odzwierciedlić to co jest przede mną w 3D... jedyna różnica jaką dostrzegam, to to, że w 3d więcej rzeczy się rusza i trzeba to jakoś ujarzmić...
No to wszyscy twórcy powinni czuć się kopistami. Jedni kopiują to, co gdzieś widzieli - kopiują rzeczywistość, a raczej jej elementy, pozostali - swoje wyobrażenia z głowy.
No i jesteśmy w dupie, bo zaś się okazuje, że nikt nie tworzy, wszyscy odtwarzają, czasami jeno przetwarzają, ale i przetwarzanie jest ograniczone. Obawiam się zaś, że nawet artyści parający się abstrakcją, nie mają całkowitej kontroli nad wizjami w łepetynie. Mózg specyficzny, korzystając z gotowych materiałów - oswojonych i zaobserwowanych w naturze kształtów, barw, złudzeń wlewa obrazy do głowy i pozostaje je skopiować. Nie jesteśmy w stanie wymyślić ani barw ani kształtów, które w rzeczywistości nie funkcjonują. Wszyscy korzystamy z gotowców, bez względu na to, czy jesteśmy artystami czy dwuleworęcznymi ignorantami plastycznymi. Czy nasz styl to hiperrealizm czy fantazjujemy.
Stosunkowo najmniej kopistami są Ci, którzy biorą farby, chlustają po kartce, płótnie czy ścianie i nie wiedzą do końca, co z tego wyjdzie. Ale i oni nie tworzą od zera. Po pierwsze plamy w naturze każdy widział, nietypowe może być jedynie ich zestawienie. Zresztą przeciętnego odbiorcy nie satysfakcjonuje obcowanie z abstrakcją. Będzie używał wyobraźni nie do tego, żeby zobaczyć w abstrakcji coś, czego wcześniej nigdzie nie widział, jeno na zasadzie skojarzeń, będzie szukał czegoś znajomego, dopatrywał się widzianych już gdzieś kształtów, ukrytych obrazów z rzeczywistości. Na zasadzie człowieka wypoczywającego pod chmurkami, który chce widzieć w ładnych samych w sobie chmurach kaczuszkę, anioła albo całą scenę rodzajową. Zabawne, że o tych, którzy takie rzeczy robią, mówi się, że mają bogatą wyobraźnię. IMO wprost przeciwnie.
